Tryby praktyki pracy ze społecznością lokalną

Pierwszym modeli praktycznego działania środowisku lokalnym jest model rozwoju lokalnego, nazywany modelem A. Celem w tym modelu jest przywrócenie społeczności jako całości jej zdolności do samodzielnego rozwiązywania problemów, przezwyciężanie dezintegracji i anomii Najskuteczniejszym sposobem dokonania zmian w społeczności jest zaangażowanie szerokiego kręgu mieszkańców. W tym modelu główny nacisk kładzie się na demokratyczne procedury, dobrowolna współpracę, samopomoc, kształcenie i kreowanie lokalnych ośrodków przywódczych. Model B to model planowania społecznego, w którym działania skoncentrowane są na rozwiązywaniu konkretnych problemów społecznych po uprzednio szczegółowo wykonanej diagnozie. Natomiast kolejny model-model c nazwany jest modelem akcji społecznej. Celem działania jest zmiana zasad dystrybucji władzy lub zasobów społecznych na korzyść upośledzonych grup społecznych. Do grup wykorzystujących strategię akcji społecznej możemy zaliczyć mniejszości etniczne i rasowe, radykalne partie polityczne, związki zawodowe, organizacje konsumenckie. Modele te bardzo rzadko występują w czystej postaci zazwyczaj z każdego modelu wykorzystywana jest jakaś cześć najbardziej adekwatna do sytuacji. W praktyce występuje raczej podejście eklektyczne łączące elementy tych trzech modeli.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.