Praca socjalna wymiarze zbiorowym-rys historyczny

Praca socjalna w wymiarze zbiorowym została zapoczątkowana we Francji, pierwszej dekadzie dwudziestego wieku. Powstały tam tzw. domy socjalne, które tworzone były w dzielnicach robotniczych. Natomiast już w latach pięćdziesiątych XX wieku z inicjatywy organizacji Narodów Zjednoczonych również we Francji wprowadzone zostają metody pracy socjalnej z grupą oraz rozwoju i organizowania się społeczności lokalnych. Były one częścią specjalnego programu Służby Społecznej Narodów Zjednoczonych dla Europy. Głównymi celami tego programu było: upowszechnianie nowoczesnych technik przygotowania do służby społecznej i doskonalenia pracowników socjalnych oraz ukierunkowanie europejskiej polityki socjalnej na rozwiązywanie problemów dotyczących jednostek, rodzin i społeczności. Nastała era pracy ze społecznością lokalna, która cały czas ewaluuje. Jest to jedna z najlepszych najbardziej skutecznych metod pracy socjalnej, która pozwala na aktywizowanie rożnych grup społecznych wokół pomocy społecznej, na zasadzie równi usługują równym. Pozwala ona na rozwój społeczności – czyli na takie formy postępowania, które służą połączeniu wysiłku ludzi danej społeczności, które dążą do poprawy życia mieszkańców danej społeczności lokalnej pod względem ekonomicznym, społecznym i kulturalnym i umożliwienie im normalnego funkcjonowania.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.