1

2

3

4

5

 

Kim jest pracownik socjalny?

Pracownik socjalny jest przede wszystkim profesjonalistą. Według obecnej ustawy musi on ukończyć studia wyższe o specjalności praca socjalna, a tak naprawdę jest pracownikiem od wszystkiego. Stoi pomiędzy oczekiwaniami klienta, a wymaganiami szefa, ponadto ograniczonymi środkami finansowymi. Jest to bardzo trudny zawód, nie doceniany społecznie, który wymaga wielkiej wiedzy, empatii z jednej strony, oraz stanowczości z drugiej strony. Jest to misja, nie jest to profesja, która wykonuje się przez osiem godzin, jest to zawód, który ma się sercu. Do zadań pracownika socjalnego należy przede wszystkim przeprowadzanie wywiadów środowiskowych w miejscu zamieszkania klienta oraz praca socjalna z klientem indywidualnym, To on odpowiada za prawidłową diagnozę, za motywowanie klienta do zmiany on musi posiadać wiedzę z zakresu prawa, medycyny, psychologii, jednak jego zaangażowanie nie jest adekwatne do pensji, dlatego wiele osób, które choć mają do tego talent i predyspozycje rezygnują. Gdyż nie tylko wynagrodzenie pozostawia dużo do życzenia ale również stosy dokumentów, które przysłaniają prawdziwego człowieka. Jest to problem, z którymi boryka się wielu pracowników socjalnych, jednak jest to jak na razie walka z wiatrakami.

Metody pracy socjalnej

W pomocy społecznej w ostatnim czasie kładzie się nacisk na pracę socjalną. Odchodzi się od tzw. rozdawnictwa, której model praktykowany był w czasach PRL-u. Obecnie stosuje się trzy metody. Metodę indywidualnego przypadku, która polega na indywidualnej pracy klientem-spotkań klienta z pracownikiem socjalnym, lub innym specjalistą. Druga metoda, to metoda pracy grupowej, która polega na pracy w grupie, która jest zazwyczaj grupą wsparcia. Trzecia metoda to metoda aktywizacji społeczności lokalnej. Jest to praca w środowisku, które uznane jest za patologiczne. Polega ta metoda na tym, że animator w taki sposób animuje daną społeczność by pomogła ona sobie sama sobie. Jest to takie zaktywizowanie społeczności by zależało jej na zmianie stanu, w którym się znajduje. Zazwyczaj zaangażowane w takie działanie są wszystkie instytucje takie jak Ośrodki Pomocy Społecznej, Szkoły, przedszkola, Parafie, organizacje pozarządowe, także Ośrodki Zdrowia perspektywy czasu można zauważyć, że metoda ta przynosi najlepsze efekty, ponieważ to ludzie sami o sobie decydują chcą sami zmieniać swoją rzeczywistość. Jest to możliwe, ponieważ ludzie dostrzegają potrzebę zmiany u siebie i tylko wtedy jest ona możliwa gdy wychodzi z ludzi.

Zadania pomocy społecznej

Pomoc społeczna to te zadania państwa, którymi jest pomoc ludziom w sytuacji kryzysowej, którzy nie są w stanie pomóc sami sobie,. Bardzo często nie wiedza jakie maja uprawnienia lub możliwości lub często uprawnienia te nie są wystarczające by pozwolić ludziom wyjść z trudnej sytuacji, w której się znaleźli często bez własnej winy. Pomoc społeczna swe usługi pomocowe świadczy klientom niepełnosprawnym, bezrobotnym, samotnym rodziców, oraz tym którzy znaleźli się kryzysie spowodowanej np. uzależnieniem przemocą czy inną okolicznością jaka jest np. pożar czy powódź. Od państwa dostają oni pomoc w formie zasiłku łącznie z pracą socjalną, która opiera się na diagnozie społecznej. Pomaga to określenie mocnych stron danej rodziny czy osoby, a tym samym pozwala na wspólne z klientem poszukanie rozwiązań, które pozwolą na integrację z środowiskiem i wyjście sytuacji, której się znalazł. Jej celem jest usamodzielnienie klienta. Pomoc społeczna organizują samorządy wspierane organizacjami pozarządowymi, którym często łatwiej jest dotrzeć do klienta i nie są ich działania obwarowane ściśle określonymi przepisami. Pomoc społeczną w terenie świadczą pracownicy socjalni, których głównym zadaniem jest przeprowadzanie wywiadów środowiskowych miejscu zamieszkania.

Ubezpieczenie społeczne jednym z rodzajów pomocy

Ośrodki pomocy społecznej maja także możliwość ubezpieczenia swoich podopiecznych. Takie zadania są jednak stosunkowo rzadko podejmowane przez tego typu instytucje pomocowe. W zakresie ubezpieczenia społecznego, osoby zainteresowane, kierowane są do właściwego urzędu pracy. Zarejestrowanie się w urzędzie skutkuje automatycznym przyznaniem prawa do ubezpieczenia społecznego. Tylko taka forma zabezpieczenia daje możliwość darmowego korzystania z opieki lekarskiej, zarówno w zakresie podstawowej opieki medycznej, jak i specjalistycznych konsultacji lekarskich. Ośrodki pomocy społecznej ubezpieczają swoich podopiecznych w momentach pojawienia się takich konieczności. Oznacza to, że najczęściej zapotrzebowania na objęcie ubezpieczeniem zgłaszane są do ośrodków przez wyznaczone szpitale, do których trafiają mieszkańcy danej gminy. W takich sytuacjach dany podopieczny zostaje objęty ubezpieczeniem na określony przedział czasowy. Niejednokrotnie obejmowane są ubezpieczeniem osoby posiadające małoletnie dzieci. Zabezpieczenie odpowiednich warunków życiowych dzieciom stanowi podstawowy punkt zainteresowania wszelkich instytucji pomocy społecznej. Matki mogą zatem liczyć na pozytywne rozpatrzenie wniosku o opłacenie ubezpieczenia, oczywiście, jeżeli nie ma innych możliwości.

Zasiłek stały w pomocy społecznej

Specjalną formą pomocy ze środków budżetu państwa jest przyznawanie zasiłków stałych. tego typu wsparcie przeznaczone jest dla osób, które legitymują się posiadaniem orzeczenia o stopniu niepełnosprawności lub też są osobami długotrwale chorymi i nie mogą samodzielnie podjąć zatrudnienia. Zasiłek stały pełni rolę renty dla osoby objętej wsparciem. Jego wysokość stanowi kwota 444 złotych, która przekazywana jest na konto osoby zainteresowanej albo wypłacana w formie gotówkowej. Zasiłek stały powinien stanowić, dla podopiecznego, źródło dochodu zabezpieczające podstawowe potrzeby życiowe. Za uzyskane pieniądze możemy zakupić niezbędne artykuły spożywcze oraz ewentualne leki. Zasiłek stały przyznawany jest na czas nieokreślony. W trakcie wypłacania zasiłku dokonuje się okresowych sprawdzeń sytuacji osoby lub rodziny celem ewentualnego przedłużenia albo zaniechania dalszych płatności. Zasiłek stały stanowi jednym rodzaj zasiłku, którego wypłata nie może zostać przesunięta w czasie. Na potrzeby takiego wsparcia zabezpiecza się środki finansowe na cały rok i wypłaca w ściśle określonych terminach. Zasiłek stały może także zostać przyznany w niepełnej formie w momencie uzyskiwania dodatkowych dochodów.

Alternatywne formy zatrudnienia w pomocy społecznej

Ośrodki pomocy społecznej realizują także zadania związane z aktywizacją zawodową w ramach alternatywnych form zatrudnienia. Niejednokrotnie, w ramach aktywizacji zawodowej, prowadzone są różnorodne formy szkolenia podopiecznych. Wiadomym faktem jest, że same wykształcenie nie stanowi jeszcze wystarczającego argumentu powodującego atrakcyjność danej osoby na otwartym rynku zatrudnienia. W związku z tym ośrodki pomocy społecznej, w porozumieniu z urzędami pracy, starają się zabezpieczyć pierwszy okres pracy kursanta w ramach stażu albo robót publicznych. Staże finansowane są ze środków urzędu pracy i mogą odbywać przez okres 6 miesięcy. W ramach stażu, zatrudnieni pracownicy, realizują zadania wynikające z uzyskanych kwalifikacji zawodowych. Nadzorem nad wykonywaniem obowiązków służbowych zajmują się pracownicy socjalni, a opiekunem stażu staje się kierownik danego ośrodka pomocy społecznej. Odbycie stażu podnosi atrakcyjność osoby na rynku pracy. Roboty publiczne także stanowią alternatywna formę zatrudnienia. W ramach robót publicznych realizowane są zadania porządkowe na terenie danej gminy. Roboty publiczne stanowią doskonałą formę zatrudnienia dla pracowników fizycznych z terenu gminy.

Aktywizacja zawodowa osób potrzebujących

Działalność ośrodków pomocy społecznej polega także na takim kierunkowaniu postępowania podopiecznego, żeby umożliwić mu znalezienie pracy oraz usamodzielnienie społeczne. W tym celu realizowane są różnorodne działania pomocowe. Po pierwsze, ośrodki pomocy społecznej, ściśle współpracują z właściwymi urzędami pracy. W związku z tym maja bieżące informacje o posiadanych miejscach pracy oraz możliwościach zatrudnienia dla swoich podopiecznych. Przejawem takiej współpracy jest także organizowanie różnorodnych spotkań z doradcami zawodowymi oraz specjalistami zajmującymi się przygotowaniem osób bezrobotnych do podjęcia pracy. W gminach ościennych częstym zjawiskiem jest także prowadzenie punktów stawiennictwa urzędów pracy. Oznacza to, że w wybrane dni miesiąca pracownicy urzędu przyjmują petentów w danym ośrodku pomocy społecznej. Bezrobotni nie muszą zatem dojeżdżać do urzędu pracy w większym mieście. Niekiedy stosowane są także sposoby przymuszenia podopiecznych do podjęcia pracy. Można w tym celu zastosować odmowę przyznania pomocy ze środków pomocy społecznej. Brak chęci podjęcia zatrudnienia może zatem skutkować odmową w przyznawaniu świadczeń dodatkowych z pomocy społecznej. Aktywizacja zawodowa jest zatem jednym z priorytetowych działów pomocy społecznej.

Kryteria dochodowe na osobę w rodzinie

Działania pomocy społecznej opierają się o określone założenia ustawowe. Oznacza to, że nie możemy dowolnie przyznawać pomocy finansowej, ale tylko dokładnie realizować obowiązki wynikające z ustawy o pomocy społecznej. Wedle tego przepisu podopiecznymi ośrodków pomocy społecznej mogą być osoby, które spełniają kryterium dochodowe określone w przepisach prawa. Obliczanie warunków finansowych rodziny opiera się na zestawieniu wszystkich źródeł uzyskiwania środków finansowych. Łączna kwota dzielona jest pomiędzy ilością członków danej rodziny. Kryterium dochodowe nie przewiduje możliwości stosowania jakichkolwiek odliczeń. Oznacza to, że nie odejmiemy od naszego dochodu wszelkiego rodzaju zobowiązań związanych z utrzymaniem mieszkania lub też alimentów, jakie ponosimy na pozostałe dzieci. W tym zakresie zatem pomoc społeczna nie jest sprzyjająca rodzinom albo osobom potrzebującym. Mimo faktycznego braku środków finansowych, niejednokrotnie nie mogą one liczyć na pomoc ze środków rządowych. Taka sytuacja często kończy się odmową przyznania świadczenia, co wywołuje u potrzebujących złość oraz agresję. Pracownicy socjalni nie są jednak odpowiedzialni za uwarunkowania normatywne w zakresie przyznawania pomocy ze środków budżetu państwa.

Problem alimentacyjny w pracy pracownika socjalnego

Pracownicy socjalni zatrudnieni w określonych instytucjach pomocy społecznej zajmują się także problematyką alimentacyjną. Nie chodzi tutaj o typowe alimenty, jakie rodzice ponoszą na rzecz małoletnich dzieci. Tego typu sprawy także prowadzone są przez pracowników socjalnych, aczkolwiek uzyskanie alimentów na dzieci pozostaje w gestii osób zainteresowanych. To oni muszą wystąpić do sądu o rozpatrzenie ich wniosku alimentacyjnego. Sprawy alimentacyjne rozpatrywane przez ośrodki pomocy społecznej dotyczą, przede wszystkim, objęciem obowiązkiem alimentacyjnym dzieci podopiecznych ośrodka lub też rodziców podopiecznych ośrodka. Tego typu sprawy nie należą do najłatwiejszych. Niejednokrotnie trudno nawet skontaktować się z danymi członkami rodziny w celu ustaleniu terminu spotkania i przeprowadzenia wywiadu. Zdarza się bowiem, że rodziny pozostają wobec siebie skłócone i nie godzą się na sprawdzenie ich sytuacji finansowej. Ustawa jednak przewiduje konieczność dokonania tego typu wywiadu. Unikanie spotkania z pracownikiem socjalnym znacznie wydłuża procedurę przyznania określonego świadczenia finansowego lub też dalszego posunięcia sprawy alimentacyjnej. Trzeba również korzystać z pomocy służb porządkowych celem realizacji obowiązków zawodowych.

Domy Pomocy Społecznej miejscem zapewnienia pobytu potrzebującym

W ramach działalności pomocy społecznej prowadzone są także placówki zapewniające całodobowa opiekę oraz możliwości pobytowe osobom chorym oraz starszym, które nie są w stanie samodzielnie funkcjonować społecznie. Nie zawsze bowiem rodzina ma możliwość zapewnienia podopiecznym odpowiednich warunków mieszkalnych. W takich przypadkach niejednokrotnie korzysta się z form pomocy polegających na umieszczeniu pacjenta w domu pomocy społecznej. Przebywanie w domu tego typu zapewnia nie tylko odpowiednie warunki lokalowe. W ramach działania domu prowadzone są także zabiegi rehabilitacyjne oraz wykwalifikowany personel zajmuje się zabiegami pielęgnacyjnymi. Niestety ilość prowadzonych domów opieki nie jest wystarczający do występujących potrzeb. Oznacza to, że kolejka oczekujących na przyjęcie do domu jest zdecydowanie długa. Odpłatność za pobyt w domu opieki ponosi się, przede wszystkim, z emerytury lub renty osoby chorej. Czasami obciążana jest także rodzina chorego, o ile dysponuje takimi możliwościami finansowymi. W przypadku braku możliwości finansowych rodziny, pozostałą częścią odpłatności obciążone są przez właściwe ośrodki pomocy społecznej. Domy pomocy społecznej stanowią, niejednokrotnie, jedyną możliwość zapewnienia schorowanej osobie niezbędnej opieki specjalistycznej przez całą dobę.