Diagnoza w pracy socjalnej

Diagnoza jest pierwszym ogniwem postępowania celowościowego, składa się ona z wzajemnie warunkujących się etapów: opis, ocena i konkluzja, tłumaczenie, postulowanie i Stawianie hipotezy. Przez opis należy rozumie zestawienie tych danych empirycznych, w stosunku do których zachodzi ewentualność postępowania celowościowego. Przez etap oceny natomiast rozumie się zestawienie wszystkich tych ocen, które mogą mieć zastosowanie w związku z zebranymi danymi empirycznymi. Konkluzje będzie stanowić ten etap postępowania celowościowego, który przez zastosowanie systemu przyjętych ocen do opisanych stanów faktycznych stwierdzi potrzebę lub jej brak podjęcia dalszego postępowania celowościowego. Następnym elementem diagnozy jest wytłumaczenie genetyczne, przyczynowe istniejącego stanu rzeczy, które mają być realizowane, zreformowane lub usunięte. Ostatnim etapem diagnozy jest przyjęcie hipotezy zakładającej związek pomiędzy projektem traktowanym jako skutek, a czynnikiem przyjętym przez daną hipotezę jako przyczyna. W związku z tym można zdefiniować diagnozę jako: ”postawienie hipotezy dającej podstawę do zmiany stanów faktycznych ustalonych na podstawie wyczerpującego opisu i oceny badanych sytuacji empirycznych. Pracownik socjalny wyposażony w rzetelną wiedzę uważniej patrzy na różne zjawiska, starając się nie wyciągać przedwczesnych ocen.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.