Archive for the ‘Bez kategorii’ Category

Trzy etapy interwencji środowiskowej

W pracy socjalnej w środowisku lokalnym wyróżniamy trzy zasadnicze etapy interwencji środowiskowej. Pierwszym etapem jest etap przygotowawczy, składający się z analizy warunków wyjściowych, analiz środowiska problemów, wyboru projektu (planu działania) oraz jego opracowania. Projekt powinien zawierać określone cele, strategie działania, taktykę postępowania, ocenę szans jego realizacji, podział zadań i odpowiedzialności oraz wybór koordynatora projektu (najczęściej zostaje nim pracownik socjalny). Etapem drugim jest interwencja. Jest to etap realizacji projektu. Składa się on czterech kroków: mobilizacji społecznej, wdrażaniu projektu, instytucjonalizacji oraz weryfikacji planu (wprowadzanie niezbędnych korekt). Ostatnim etapem jest interwencja czyli ewaluacja. Składają się na nią: bilans interwencji dokonywany przez wszystkich jej uczestników i zakończenie interwencji czyli stopniowe wycofywanie się pracownika socjalnego z ekipy. Ważnym elementem tego projektu jest diagnoza, która jest podstawą do tego by projekt socjalny był dobrze zaplanowany. Diagnoza jest to najważniejszy etap od którego zależy powodzenie całego projektu. Ona wyznacza i pokazuje tak naprawdę jakie są problemy w środowisku, które są ważniejsze i którym warto poświęcić uwagę. Interwencja środowiskowa jest procesem.

Co oznacza makropraktyka w pomocy społecznej ?

Makropraktyka tak inaczej nazywa się metodę organizowania społeczności lokalnej. Metoda ta polega na planowanym wywoływaniu zmian w określonej społeczności będącej przedmiotem oddziaływania. Można powiedzieć, ze metoda, jaką jest makropraktyka, to profesjonalnie ukierunkowana interwencja budowana w oparciu o wiedzę teoretyczną i realizowana w ramach praktycznych modeli wewnątrz granic wyznaczonych przez zasady profesjonalizmu, wartości oraz etykę może służyć rozbudzaniu aktywności samorządowej, rozwijaniu ludziach poczucia przynależności do określonej zbiorowości i wzmacnianiu procesów identyfikacyjnych oraz winna uruchamiać motywacje prospołeczne i zachowania kooperacyjne. Wyróżnia się trzy etapy interwencji środowiskowej: etap przygotowawczy etap interwencji oraz etap trzeci to ocena interwencji czyli ewaluacja. Rola pracownika socjalnego jest animowanie i koordynowanie działań. To on jest bardzo często pomysłodawcą projektu socjalnego, którego stworzenie ma pomoc społeczności lokalnej. Jego zadaniem jest inicjowanie nowych formą pomocy dal dzieci rodziny osób niepełnosprawnych by żyjąc wdanym społeczeństwie mogły niego czerpać i dawać mu swoją obecność. Najważniejszym zadaniem aktywizacji środowiska lokalnego jest stworzenie wśród mieszkańców poczucia wspólnoty by potrafili łączyć się gromadzić wspólnej idei jak jest poprawa życia na lepsze.

Tryby praktyki pracy ze społecznością lokalną

Pierwszym modeli praktycznego działania środowisku lokalnym jest model rozwoju lokalnego, nazywany modelem A. Celem w tym modelu jest przywrócenie społeczności jako całości jej zdolności do samodzielnego rozwiązywania problemów, przezwyciężanie dezintegracji i anomii Najskuteczniejszym sposobem dokonania zmian w społeczności jest zaangażowanie szerokiego kręgu mieszkańców. W tym modelu główny nacisk kładzie się na demokratyczne procedury, dobrowolna współpracę, samopomoc, kształcenie i kreowanie lokalnych ośrodków przywódczych. Model B to model planowania społecznego, w którym działania skoncentrowane są na rozwiązywaniu konkretnych problemów społecznych po uprzednio szczegółowo wykonanej diagnozie. Natomiast kolejny model-model c nazwany jest modelem akcji społecznej. Celem działania jest zmiana zasad dystrybucji władzy lub zasobów społecznych na korzyść upośledzonych grup społecznych. Do grup wykorzystujących strategię akcji społecznej możemy zaliczyć mniejszości etniczne i rasowe, radykalne partie polityczne, związki zawodowe, organizacje konsumenckie. Modele te bardzo rzadko występują w czystej postaci zazwyczaj z każdego modelu wykorzystywana jest jakaś cześć najbardziej adekwatna do sytuacji. W praktyce występuje raczej podejście eklektyczne łączące elementy tych trzech modeli.

Metoda organizowania społeczności lokalnej w ramach pomocy społecznej

Metoda organizowania społeczności lokalnych (z ang. Community organization) zorientowana jest odbudowę lokalnych więzi społecznych i rozwiązywanie problemów społecznych siłami społeczności. W 1962 roku metoda organizowania społeczności lokalnych została uznana przez Radę do spraw Kształcenia w Dziedzinie Pracy Socjalnej za trzecią metodę pracy socjalnej (obok pracy indywidualnym przypadkiem i pracy grupowej). Stała się ważnym instrumentem realizacji programów socjalnych w dziedzinie przeciwdziałania bezrobociu, bezdomności, ubóstwu, dyskryminacji społecznej poprzez pobudzanie aktywności środowiska lokalnego, rozbudowę narzędzi i instytucji, które zaspokajają potrzeby wielu jednostek i grup. Wyodrębnią się literaturze przedmiotu następujące odmiany metody jaką jest organizowanie społeczności lokalnych. Są to następujące podejścia: podejście strukturalne, oparte na wymiarze politycznym, podejście psychospołeczne oparte na wymiarze kulturowym, podejście ekologiczno-demografczne, skupiające się na analizie przestrzenno-społecznych aspektów funkcjonowania społeczności, podejście funkcjonalne, które analizuje społeczność pod katem potrzeb jej członków oraz podejście systemowe. Podejście systemowe koncentruje się na społeczności traktując je jako układ powiązanych ze sobą podsystemów.

Praca socjalna wymiarze zbiorowym-rys historyczny

Praca socjalna w wymiarze zbiorowym została zapoczątkowana we Francji, pierwszej dekadzie dwudziestego wieku. Powstały tam tzw. domy socjalne, które tworzone były w dzielnicach robotniczych. Natomiast już w latach pięćdziesiątych XX wieku z inicjatywy organizacji Narodów Zjednoczonych również we Francji wprowadzone zostają metody pracy socjalnej z grupą oraz rozwoju i organizowania się społeczności lokalnych. Były one częścią specjalnego programu Służby Społecznej Narodów Zjednoczonych dla Europy. Głównymi celami tego programu było: upowszechnianie nowoczesnych technik przygotowania do służby społecznej i doskonalenia pracowników socjalnych oraz ukierunkowanie europejskiej polityki socjalnej na rozwiązywanie problemów dotyczących jednostek, rodzin i społeczności. Nastała era pracy ze społecznością lokalna, która cały czas ewaluuje. Jest to jedna z najlepszych najbardziej skutecznych metod pracy socjalnej, która pozwala na aktywizowanie rożnych grup społecznych wokół pomocy społecznej, na zasadzie równi usługują równym. Pozwala ona na rozwój społeczności – czyli na takie formy postępowania, które służą połączeniu wysiłku ludzi danej społeczności, które dążą do poprawy życia mieszkańców danej społeczności lokalnej pod względem ekonomicznym, społecznym i kulturalnym i umożliwienie im normalnego funkcjonowania.

Asystent rodziny – nowy zapis w Ustawie o pomocy społecznej

Ustawa o Pomocy społecznej wprowadziła zapis, ze w każdym Ośrodku Pomocy Społecznej powinien być zatrudniony tzw. asystent rodziny. W zamyśle twórców ustawy ma mieć on pod opieka od trzech do czterech rodzin, którym będzie pomagał przywrócić normalne funkcjonowanie. To jego rolą ma być pokazanie jak odrobić z dzieckiem lekcje, jak wyprać pranie i dlaczego ważne jest by w mieszkaniu było czysto. Jego zadaniem jest wspieranie rodziny, porządkowanie relacji, prowadzenie mediacji pomiędzy poszczególnymi członkami rodziny. Ma on motywować rodzinę, pokazywać kierunek zmian, ale nie wyręczać, to rodzina ma przyjąć odpowiedzialność za swoje życie. Praca z rodzina odbywa się w jej środowisku zamieszkania. Pracy asystenta rodziny przyświeca hasło; można żyć inaczej. Predyspozycjami do tej pracy jest niewątpliwe empatia, dobra komunikacja ale również stanowczość i konsekwencja. Ważne jest by rodzina uświadomiła sobie, że asystent jest tą osoba, która chce im pomóc, a nie zaszkodzić czy odebrać dzieci. Ważne jest by już od początku zawiązała się nic porozumienia pomiędzy asystentem a jego podopiecznymi. Problem jest fakt, że większość tych rodzin, boryka się problemem finansowym, któremu asystentowi trudno będzie zaradzić. Problemem jest również fakt, że w większości ośrodków pojawia się znowu problem nadmiernej biurokracji zwianej z prowadzeniem działań asystenta, która wypełnia czas, który poświęcony powinien być rodzinie.

Praca socjalna, mit czy rzeczywistość?

Obecnie z powodu zrównywania ustaw z normami Unii Europejskiej, a także w związku z tym, z brakuje w budżecie pieniędzy na pomoc społeczną odchodzi się od rozdawniczego sposobu funkcjonowania pomocy społecznej. Obecnie w Ośrodkach Pomocy Społecznej realizuje się przede wszystkim pracę socjalną. No właśnie…czy się realizuje to jest inna sprawa, na pewno dużo się o tym pisze, bo zdaniem urzędników co napisane to zrobione. A rzeczywistość jest taka, że pracownik socjalny przede wszystkim nie ma na to czasu. Pracuje 8 godzin, w tym dwie godziny przyjmuje klientów w biurze, prze ok. 2-3 godzin wypełnia wywiady, sprawozdania, notatki służbowe itp. prowadzi również zazwyczaj różne programy. Dlatego de facto na pracę w terenie pozostaje mu ok. 3 godzin. Ponieważ pracownicy socjalni nie maja zazwyczaj do dyspozycji samochodów służbowych to sporą cześć z tego zabierają im dojazdy do klientów, miejsce ich zamieszkania. Tym bardziej, ze pod opieka maja około 70 rodzin. A gdzie spotkania w ramach zespołów interdyscyplinarnych? Gdzie spotkania, rozmowy. Brak również jest narzędzi, które w jakikolwiek sposób motywowałyby klientów do zmiany, bo na pewno taka motywacją nie jest 20zł zasiłku okresowego, które otrzymują. Chyba jest już czas by rzeczywiście zmienić realia pracy pracowników socjalnych jednak nie tylko w teorii.

Największe problemy dzieci z rodzin zastępczych w opinii pomocy społecznej

Z obserwacji pracowników socjalnych wynika, ze największym problemem i dysfunkcją rodzin jest alkoholizm, który pociąga za sobą bezrobocie oraz zaniedbania opiekuńczo wychowawcze. Za rodzinę z problemem alkoholowym uważa się rodzinę, w której choćby jedna osoba pije w sposób przynoszący szkodę. Niestety co raz częściej dzieje się tak, ze piją oboje rodzice i nie są oni w stanie zapewni dziecku odpowiedniej opieki. Pracownicy Socjalni prowadza prace z tymi rodzinami jednak zdarza się tak, ze dzieci są odbierane i trafiają właśnie do rodzin zastępczych. Ponieważ jest to środowisko gdzie więzy i relacje rodzinne mają duże znaczenie dzieci takie trafiają przeważnie do dziadków czy cioć i wujków, czyli możemy mówi o rodzinach, które są z dzieckiem spokrewnione. W nazwie „rodzicielstwo zastępcze” kryje się istota wychowania osieroconego dziecka. Często jednak zostaje ona interpretowana jako „zastępowanie rodzica”, co w konsekwencji może prowadzić do nadania tego miana osobie obcej dziecku, w miejsce pozbawionego tego statusu rodzica biologicznego. Tak pojmowane rodzicielstwo zastępcze może wywoływać przeświadczenie, że dziecko w pełni będzie mogło przeżywać dzieciństwo. Mylne jest także stwierdzenie, że rodzic zastępczy, który zaspokoi wszystkie potrzeby dziecka, będzie miał na wyłączność prawo do jego uczuć.

Pomoc społeczna, a rodziny zastępcze

Pracownicy socjalni dokonują systemowej diagnozy rodziny badając jej możliwości samodzielnego przezwyciężenie trudności życiowych, budują z rodziną plan pracy socjalnej ukierunkowując go na rozwiązywanie problemów. Współpracują z specjalistami i konsultantami w diagnozie, planowaniu i prowadzeniu pracy socjalnej. Pracownicy socjalni tworzą i realizują programy dla grup z konkretnymi problemami, które mają charakter grup wsparcia lub grup samopomocowych przy szerokim wykorzystaniu wolontariatu i zasobów dzielnicy. Najważniejszym zadaniem w pomocy środowiskowej jest praca socjalna, rozumiana jako działalność zawodowa, skierowana na pomoc osobom i rodzinom we wzmocnieniu lub odzyskania zdolności do funkcjonowania w społeczeństwie. Pomoc ta skierowana jest również do rodzin zastępczych. Rodziny Zastępcze objęte są pomocą w formie rzeczowej i finansowej. Otrzymują tzw. zasiłek celowy na pokrycie części kosztów dziecka umieszczonego w rodzinie zastępczej, a po zawiązaniu rodziny jednorazową pomoc przeznaczoną na zakup najpotrzebniejszych rzeczy umożliwiających godne przyjęcie dziecka do domu. Rodzina noże liczyć na pomoc psychologiczną W tych rodzinach praca ukierunkowana jest głównie na utrzymanie dziecka w rodzinie zastępczej, natomiast w sytuacjach nie rokujących poprawy – wnioskowanie o rozwiązanie rodziny zastępczej.

Zasiłki w pomocy społecznej

Państwo osobom potrzebującym oferuje trzy rodzaje zasiłków. Pierwszy zasiłek, który jest zasiłkiem stałym jest zasiłkiem przyznawanym osobie, która jest nie zdolna do pracy tytułu wieku lub stopnia niepełnosprawności, jednak nie ma uprawnień do nabycia żadnych świadczeń. Jego wysokość wynosi 417 złoty dla osoby samotnej. Kolejnym zasiłkiem jest zasiłek okresowy , którego wartość obligatoryjna przysługuje tej osobie lub rodzinie, która nie przekracza określonego w ustawie kryterium dochodowego. Zasiłek ten jest przyznawany na okres maksymalny pół roku i osoba, która go otrzymuje musi spełnić jeden z warunków, a więc być osobą niepełnosprawną lub długotrwale chorą, bezrobotną rodzina wielodzietna lub osoba samotnie wychowująca dziecko, ponadto może być przyznawany dla ochrony macierzyństwa lub w sytuacji kryzysowej. Często zdarza się tak, że jego wysokość wynosi 20zł, gdyż taka jest jego najniższa uchwalona ustawowo kwota. Kolejnym jest zasiłek celowy przyznawany na konkretny cel. Jednak w związku z małym budżetem pomocy społecznej zasiłek tan jest przyznawany jedynie na zakup okularów czy leków. Wydaje się, że już dawno należy zmienić stawiki obowiązujące w pomocy społecznej i wspierać ludzi, którzy są kryzysie, a nie tych, którym nie chce się pracować.